เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

โอนแล้วครับพี่วัน

 

ก่อนพักผ่อน แวะรับการนิมนต์ "ตุ๊กตาใหญ่-หลวงพ่อนก" โดยน้องเรย์ และชอบใจที่เรียกยันต์นี้ว่า "ตุ๊กตาใหญ่" เป็นยันต์ที่ท่านทำไว้มีสรรพคุณเฉียบขาดและติดหูติดตาผู้คนนิยมเสมือน "พี่ใหญ่" จริงๆซะด้วย

เขี้ยวหมีแกะเสือ 2 ยอดจตุบาท จะถือเป็น "เจ้าป่า" ทั้งคู่ก็ไม่ขัดเขิน เมื่อยอดครูบาอาจารย์ สามารถนำมารวมกันเป็นหนึ่งเดียว ก็เป็นดั่ง "ทู อิน วัน" แห่งความเด็ดขาดครบเครื่องทุกด้าน!

โมทนาน้องเรย์ จัดส่งท่านเดินทางพรุ่งนี้ครับ

 

ค่ำคืนไม่พัก บุญ-ทานบารมีเดินทางไม่รอเวลา หลวงปู่ฤาษีฯ วัดท่าซุง ท่านเรียกบุญ-ทานประเภทนี้ว่า ตุลิฏะ ตุลิฏัง สีฆะ สีฆัง การทำที่ว่องไวเรียบง่าย ไม่ต้องเรื่องมาก คิดมาก เมื่อถึงคราวพลังเร้นลับของบุญทานตอบสนอง ก็รวดเร็วทันใจไม่แพ้การให้

ขอบคุณและโมทนาน้องเรย์อีกครั้ง ขออนุญาตกล่าวคำสวัสดี ราตรีสวัสดิ์สำหรับค่ำคืนนี้กับสมาชิกนักอ่าน ทั้งขอน้อมนำบารมี หลวงปู่ปาน วัดบางเหี้ย และ หลวงพ่อนก วัดสังกะสี ส่งแด่ทุกท่าน ให้นอนหลับฝันดีมากๆ เพราะอีกวันสองวันก็ถึงคราว "ถล่มเจ้า" ให้ราบคาบ!

หลับแล้วมีนิมิตมงคลเห็นเลขเด็ด เทพเทวา เทวี หลวงปู่ หลวงพ่อเมตตา ตื่นขึ้นมาไปรอที่ป้ายรับเงินในวันพุธยามเย็นครับ!!!

 

วันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๙ ตรงกับวันอังคาร ขึ้น ๔ ค่ำ เดือน ๑๐ ปีมะเมีย
ใส่บาตรในเช้าวันนี้
อนุโมทนาบุญร่วมกันครับ
สุทินนัง วะตะเม ทานัง อาสะวักขะยาวะหัง
นิพพานะ ปัจจะโย โหตุ ปัจจุบันเนกาเล

 

เมืองกรุงฝนกระหน่ำหนักเมื่อยามดึก ส่งความชุ่มฉ่ำแต่ทำรถติดขัดหนักข้อยามเช้า...

เมืองใต้ถนนหนทางแห้งดี ให้มีโอกาสใส่บาตรทำบุญกับคุณพระสงฆ์ที่มุ่งมั่นเดินตามรอยพระศาสดา มิใช่สมีชั่วช้าหากินกับพระศาสนา

แต่มีเงินแล้วไง?...ภาษิตคนจีนบอกไว้ชัด...มีเงินแล้วไม่ได้ใช้ มรึงจะมีไปทำไม???

ร่วมอนุโมทนาบุญยามเช้า แล้วเข้าทำงาน มีเวลาว่างก็อ่าน "เรื่องเล่า-นักขุดแร่" ที่สนุกทุกตอน ล้วนเป็นเรื่องจริงไม่อิงนิยาย ไม่มีพระมาขาย และไม่เขียนเพื่อให้พุทธพาณิชย์ปั่นทำกำไรเกินควร เขียนเพื่อบันทึกความจริงจากประสบการณ์จริงกับอริยสงฆ์ทองคำทั้งดุ้น ไม่มีนิทาน

รอการจิ้มอีกสักพักใหญ่ๆครับ

 

☆ เรื่องเล่า-นักขุดแร่ ☆
===============
"พ่อท่านแหวง อาภาคโร"วัดคึกคัก
'เปลวไฟแห่งศรัทธา-อันดามัน'!!!
===============

เหรียญสี่เหลี่ยมรุ่น 2 ปี 2499 ทรงเดียวกับเหรียญ "พ่อท่านแช่ม วัดฉลอง" ปี 97

สร้างน้อยหลักร้อยเหมือนกัน ไม่ค่อยได้พบเห็นของทันยุค มีแต่ของย้อนยุครุ่นหลังๆ ที่ได้รับความนิยมพอควร สำหรับผู้เคารพรักนับถือพ่อท่าน ถึงจะเป็นเหรียญย้อนยุคในบางรุ่นก็มีพิธีดีมาก โดยเฉพาะปี 17 กับ ปี 30 และ ปี 39 เจอหลงๆตามแผงทั่วไป เช่าบูชาได้ในหลักร้อย ไม่มีของปลอม

ส่วนเหรียญรุ่นนี้ หากไม่แม่นก็อย่าเผลอควักสตังค์ ดูที่ฉายานามท่าน จะเป็น "อาภา"คโร" ตัวค.ควาย ส่วนของทำเทียมบางที เขียนเป็น "กโร"

(((ขอบพระคุณภาพเหรียญงามๆของคุณ "เป้าอดิศร" ในเว็ปยู ขออนุญาตนำถ่ายทอดเป็นวิทยาทาน)))
---------------------
☆☆ ตอนที่ 2 (ต่อ)
~~~~~~~~~~~~
● "หลวงตา~เล่าไว้"
==============
☆ 'หลวงตา'เล่า...เข้าเกร็ดแก่น
จริงหนักแน่น....แม่นเนื้อหา
ปฏิปทา..........อาจาริยา
เปี่ยมคุณค่า..'อันดามัน'
☆ เหมือนมังกร..ซ่อนล้ำลึก
☆ ยากจักตรึก...นึกภาพนั้น
☆ มหรรณ์ห้วง...ปวงอัศจรรย์
☆ 'พ่อท่าน'พลัน..เท่าทัน วิถี!

หลวงตาจิบน้ำเล็กน้อย ก่อนทบทวนความทรงจำที่ผนึกอยู่ในสมอง แล้วเล่าต่อ...

" เรื่องนั้นหลวงตายกให้เป็นความอัศจรรย์และประทับใจสูงสุด ต่อมาร่ำเรียนกับพ่อท่านมากๆเข้า ทั้งทางธรรมกับเรื่องจิต คาถาอาคม ก็พอรู้ว่านั่นเป็น "วิชาหินเบา" เรียกง่ายๆว่า"ชาตรี" ทำของหนักให้เป็นปุยนุ่น มิน่าพ่อท่านไม่เป็นอะไรเลย"

"แต่อย่าถามหลวงตานะว่า ทำได้ไหม พยายามแล้วยังได้แค่ ก.ไก่ ไปไม่ถึงไหน อาจเป็นเรื่องพลังจิตที่ไม่แน่วแน่พอ"

ท่านหัวเราะน้อยๆ ผมรีบจะรินน้ำให้ แต่ท่านยกมือห้ามไว้ บอกว่าลูกศิษย์ประเคนแล้ว ไม่ต้องประเคนซ้ำ...

" เรื่องที่ 2 ที่เห็นคาตาและประทับใจไม่มีวันลืม...ค่ำวันหนึ่งหลวงตารับใช้พ่อท่านเสร็จก็เตรียมตัวกลับกุฏิจะไปนอนหากจำไม่ผิดก็ราวๆสักตี 8 ภาษาบ้านเรา ภาษาคนกรุงก็สัก 2 ทุ่ม"

"หลวงตาเปิดประตูกุฏิพ่อท่านออกมา ก็พบพระ2 รูป ยืนอยู่ บอกหลวงตาว่าขอพบพ่อท่าน ขอพักอาศัยที่วัดสักคืน...ก็แปลกดี มืดๆค่ำๆพระมาจากไหนกัน?"

พ่อท่านได้ยินเสียงก็ออกมา แค่เห็นพระ 2 รูปนั้น ก็พูดเพียง...

"เออ อยากอยู่ก็ รอตรงนี้แหละ อย่าไปไหน"

หลวงตาฟังแล้วก็ว่า พ่อท่านช่างแปลก แทนที่จะให้ไปนอนในศาลาหรือกุฏิว่างสักที่ กลับบอกให้รอตรงนี้ ยุงมิหามแย่รึ?

แต่เราเป็นเด็ก คิดมากก็ป่วยการหลวงตาก็กลับที่พักตัวเอง จำวัดถึงรุ่งเช้ามืดก็รีบตื่นไปกุฏิ เพื่อต้มน้ำ ดูแลกองไฟที่ก่อไว้หน้ากุฏิพ่อท่านอย่าให้มอดดับ"

ที่กุฏิพ่อท่าน พระแปลกหน้า 2 รูปนั้น ยังนั่งสัปหงกอยู่อย่างนั้น ไม่ไปไหนเลย หลวงตาไปเขย่าตัวให้ตื่น ทั้งคู่ทำท่างัวเงีย หน้าตามีคำถามเหมือนกับว่า มาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร"?

" เมื่อคืน ท่านไม่ไปหาที่นอนหรือ"?...จำได้ว่าถามไปอย่างนั้น

"จะลุกไปหาที่นอนที่ศาลาแต่ลุกไม่ขึ้น ไม่รู้มีอะไรกดทับไว้"...อีกรูปตอบด้วยสีหน้าหวาดกลัว

ประตูกุฏิเปิดออก พ่อท่านก้าวยืนข้างหน้าพระ 2 รูป แล้วโบกมือ...

"ไปได้แล้ว อย่ามาอีก"!!!

พระทั้ง 2 รูปที่คงอยู่ท่านั่งทั้งคืน ลุกพรวดพราดตัวเซแซ่ดๆแล้วรีบ วิ่งไปจากกุฏิพ่อท่าน เผ่นแน่บออกจากวัด ทันที

หลวงตาก็ได้แต่งุนงง มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพระแปลกหน้าไปไหนไม่ได้ ธรรมดาคนเราต่อให้ถูกสั่งอยู่กับที่ นานๆก็ต้องเมื่อยขบ ลุกไปส้วมไปฉี่ แล้วต้องเอนนอนบ้าง"

พ่อท่านหัวเราะหึ หึ เปรยกับหลวงตา...

" ใส่เหลืองแต่คิดดำ คิดไม่ดี ต้องให้บทเรียนบ้าง"!!!

นั่นแหละที่หลวงตาเข้าใจแจ่มแจ้งว่า..."วาจาสิทธิ์" คืออะไร???

เพียงแค่ประโยคเดียว ก็ทำให้พระต่างถิ่นที่ได้ยินกิตติศัพท์พ่อท่านว่ามีลูกศิษย์ลูกหามาก คงมีสมบัติพัศฐานในวัดไม่น้อย คิดจะเข้ามาฉกฉวยขโมยข้าวของในยามวิกาล แต่หารู้ไม่ว่า วัดนี้ไม่มีของมีค่าอะไรเลย ยิ่งกุฏิพ่อท่านเสื่อผืนหมอน(ไม้)ใบเดียว สมบัติมีน้อยเสียยิ่งกว่าคนจีนพเนจรหนีตายทางเรือมาขึ้นบกเสียอีก"

"ทุกปีที่วัดจะมีงานเดือนสิบ ชาวบ้านจะขนของมาทำบุญ ทำทานชนิดของกินของใช้ล้นวัด ในเวลานั้นจะมีพวก "ชาวเล" ขึ้นมาจากเกาะแก่งต่างๆเข้ามารอรับของเต็มวัด"

"เสื้อผ้า ข้าวของ หม้อไห กะทะ ของกินลูกต้มลูกโยน อาหารคาวหวานขนมนมเนยที่คนเอามาทำบุญทำทาน พ่อท่านแจกหมดเกลี้ยง ไม่เคยเหลือติดวัด"!!!

หลวงตาเล่าแล้ว ทำตาแดงๆเล็กๆเมื่อนึกถึงความทรงจำแต่หนหลัง ถึงอริยสงฆ์ผู้เมตตา และทรงพลังศักดิ์สิทธิ์จนเหลือจักบรรยายถี่ถ้วน!

((( ยังมีต่อ)))

 

เลขจัดส่งวันนี้

--ED 0522 6700 4 TH ปลวกแดง